Sjeik Haddad onthult macht zionistische lobby Nederland

Zojuist is het debat met sjeik Haitham al-Haddad in De Balie afgelopen. Ik heb dit debat met een brede glimlach gevolgd, vooral vanwege de wijze waarop de sjeik zijn tegenstanders telkens opnieuw met bijna kinderlijke eenvoud te kijk zette. Aan tafel zaten de directeur van De Balie, optredend als gespreksleider en -deelnemer tegelijk, de joodse journalist Gustav Bessems die het naar eigen zeggen voor de sjeik mogelijk heeft gemaakt om in De Bale te spreken en Tofiq Dibi.

De drie heren gingen vanaf de eerste minuut vol in de aanval, om na ruim anderhalf uur hoofdschuddend en verslagen in hun schulp te kruipen. Dit laatste geldt vooral voor Bessems, die duidelijk de meeste haat koesterde voor de sjeik. Dibi moest af en toe expliciet toegeven dat de sjeik zijn eigen overtuigingen dreigde te ondermijnen, omdat hij zo eloquent en open was. De gespreksleider was weliswaar aanvallend maar bewaarde goed zijn fairness door de sjeik voldoende aan het woord te laten.

Zoals deze schijndiscussies altijd gaan, was het weer eenrichtingsverkeer. Elke overtuigd gelovige moslim die aan een open discussie deelneemt wordt van alle kanten in de verdediging gedrukt door de eeuwig herhaalde clichés waar het Westen maar geen genoeg van krijgt: vrouwenrechten, homorechten, joden, handen afhakken, steniging, boerka, enz. enz., enz.... De sjeik benadrukte dat de islam ook andere dingen te bieden heeft die de moeite waard zijn om over te praten, maar die mogen uiteraard vooral niet over het voetlicht worden gebracht. Stel je voor dat er nog meer bekeringen plaatsvinden!

Dit laat zien waar het daadwerkelijk om draait als het gaat om de aanwezigheid van de islam in het Westen. Het Westen is namelijk als de dood voor de groei van de islam onder de eigen bevolking. Het uitgeputte Westen kan de vitale islam niet tegenhouden en die onmacht vertaalt zich in hysterie, oftewel islamofobie. Men schetst moedwillig een monstrueus vijandbeeld van de islam in een wanhopige poging de eigen bevolking uit de magische aantrekkingskracht van deze godsdienst te houden. Het resultaat is averechts: hoe meer vertekend dit beeld is, des te aantrekkelijker het ware beeld wordt.

We moeten wederom vaststellen dat de zionistische Israel-lobby in Nederland zeer actief is in het vertekenen van de waarheid. De joodse waakhond CIDI fungeert als een informele raadgever aan het parlement, en beïnvloedt zo zeer direct de politiek. Vooral via de zich christelijk noemende partijen en de PVV. De sjeik was verbaasd dat een heel land kennelijk zijn persoon zo belangrijk achtte dat parlement en media zijn komst naar Nederland zo veel aandacht schonken. Hij weet kennelijk niet af van het bestaan van het CIDI. Maar als Palestijn weet hij wel heel goed waartoe deze internationaal opererende zionistenlobby in staat is als het gaat om de bestrijding van de islam in het Westen: moskeebouw in Zwitserland verbieden, de boerka in Frankrijk, België en Nederland, anti-islam ex-moslims in de schijnwerpers plaatsen, islamitisch onderwijs bestrijden, en de lijst is erg lang. Al deze pogingen zijn echter gedoemd te mislukken. De islam groeit niet alleen in gebouwen of hoofddoeken, maar vooral in de hoofden en harten van mensen. Het is precies hier waar het nihilistische Westen faalt: men weet de westerse mens geen hoop te bieden.

Als men echt denkt dat deze sjeik een 'haatimam' is met extremistische en gevaarlijke ideeën, dan moet een zogenaamd vrij en tolerant land, dat zich superieur acht aan de achterlijke islam, een dergelijke man juist toelaten en bestrijden, opdat men zich met overtuiging van hem kan distantiëren. De man censureren op basis van vermeende extreme uitspraken van tien jaar geleden getuigt van zwakte. Dat de joodse en christelijke lobby's de islam liever niet horen is nog tot daaraan toe, maar dat het parlement en vooral de bolwerken van de 'academische vrijheid' aan deze lobby's bezwijken is zorgwekkend. De VU is, net als de EUR destijds met het ontslag van Tariq Ramadan, bezweken onder de druk van het CIDI en zijn loopjongens in het parlement. Zo ziet men hoe een heel land volledig het spoor bijster kan raken in een spastische reflex op alles wat islamitisch heet. Deze angst is irrationeel en daarom inderdaad een vorm van fobie: islamofobie is dan ook een terechte naam voor deze psychische stoornis. Hoe moet je het anders noemen als een land bang is voor een eenvoudige imam uit Londen?

Waar is overigens Wilders die claimt het land heroïsch voor de islamisering te behoeden? Is het niet zijn plicht om deze sjeik met een joods-christelijk-humanistisch beschavingsoffensief de mond te snoeren? Nee Wilders mag alles roepen en elk debat ontwijken en als beloning krijgt hij van ons vele zetels.

Nederland is waarlijk een land in diepe verwarring!

"Arabische lente' of islamitisch vuur?

Het kan niemand ontgaan zijn dat de elkaar opvolgende Arabische volksrevoluties een wereldhistorische gebeurtenis constitueren. Nooit en nergens ter wereld hebben zoveel mensen tegelijkertijd een zo radicale revolutie ontketend als die welke zich nu nog onder onze ogen voltrekt. Des te meer beschamend is daarom de onderkoelde reactie van het Westen.

Wetenschap zegt: 9/11 was samenzwering

 

Al snel na de beruchte aanslagen van 11 september 2001, rezen bij velen serieuze vragen over de houdbaarheid van het officiële verhaal van de Amerikaanse autoriteiten. Het was echter ongepast om, in een toestand van collectieve verbijstering en rouw, samenzweringstheorieën te verkondigen. Maar al gauw doken letterlijk honderden filmpjes op internet die meer of minder
uitgebreid en gedetailleerd twijfels uitten over de mogelijkheid van een zo grote operatie zonder medeweten van ten minste de CIA en de FBI.

Revolutie in Egypte: een taaie dictatuur

Recentelijk schreef ik op dit blog dat na de revolutie in Tunesië Egypte spoedig zal volgen. Ruim een week geleden gebeurde dit en terwijl ik dit schrijf kijk ik naar Al-Jazeera en zie ik dat de chaos die vanmiddag begon elk moment in een bloedbad kan uitlopen. Hoe te schrijven over een zich voltrekkende revolutie met bijbehorende chaos en bloed? Het is alsof iemand tijdens de lynchpartijen van de Franse Revolutie iets zinnigs probeert te zeggen.

Revolutie in Tunesië: wederom ontmaskering van het Westen

Toen in de zomer van 2009 duizenden Iraniërs de straat op gingen om te protesteren tegen vermeende verkiezingsfraude van de zittende president Ahmedinejad, stortte het Westen zich massaal op de gebeurtenissen en liet geen middel na -- inclusief Twitter -- om de protesten te laten omslaan in een revolutie, opdat het islamitische regime kon worden afgezet. Zowel politiek als media zetten zich ijverig in om de protesten een geest van democratie en vrijheid in te blazen. De protesten werden spoedig in de kiem gesmoord en men ging over op demonisering van het regime door beelden en foto's van bebloede demonstranten wekenlang de ether rond te laten gaan. Het hielp allemaal niets: Ahmedinejad zit er nog altijd, geen vuiltje aan de lucht!

Contrasteer het bovenstaande met de verse gebeurtenissen in een andere (ditmaal een bevriende seculiere) dictatuur: Tunesië.